{"id":236436,"date":"2021-04-25T10:50:14","date_gmt":"2021-04-25T08:50:14","guid":{"rendered":"https:\/\/www.cinevox.be\/?p=236436"},"modified":"2021-04-25T21:44:57","modified_gmt":"2021-04-25T19:44:57","slug":"bekijk-im-not-a-hero","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/","title":{"rendered":"Bekijk I’m not a hero!"},"content":{"rendered":"

Bekijk nu online de beklijvende documentaire\u00a0I’m not a hero<\/em><\/strong>\u00a0<\/em>van Pablo Crutzen, Robin Smit en Stijn Deconinck. We hadden een gesprek met die laatste.<\/strong><\/p>\n

\"\"
Stijn Deconinck<\/figcaption><\/figure>\n

I’m not a hero<\/em>\u00a0speelt zich af in het Erasmus ziekenhuis in Brussel, waar wij de tweede week van de eerste lockdown het personeel zijn beginnen volgen, tot het einde van die eerste golf eigenlijk. We hebben gefilmd op twee afdelingen, bij het\u00a0verplegend personeel en bij de intensive care unit.<\/p>\n

De documentaire is niet gemaakt zoals een andere film. Meestal ontstaat het idee vanuit een regisseur die op zoek gaat naar een verhaal, een budget, \u2026 en dan zijn we al gauw twee jaar verder voor er iets in gang schiet. Wij hebben beslist dat we gingen draaien en de dag erna stonden we in het ziekenhuis, zonder budget en zonder regisseur. Want wij zijn alledrie geen regisseurs, de andere twee zijn cameramannen en ik ben monteur. Wij hadden geen geld voor een regisseur, we zijn er gewoon zo aan begonnen.<\/p>\n

Guerilla!<\/strong><\/p>\n

Ja, maar dat is dan weer een beetje wrang want dat is ook weer een oorlogsterm. Dat is iets waar we tegen protesteren, dat de oorlogstermen op onze zorg worden toegepast. Het gaat niet over een oorlog met helden en frontlinies, het gaat over een gezondheidscrisis met mensen die zorgen. Maar goed, die term krijgt het dan omdat het geen lowbudgetfilm is maar een nobudgetfilm.<\/p>\n

Hoe hebben jullie het werk verdeeld onder jullie drie?<\/strong><\/p>\n

Dat is moeten groeien. Als je begint te draaien de dag nadat je toestemming hebt gekregen en de ploeg pas verzamelt 24u voordat de draaiperiode start, dan moet je een beetje gaandeweg zien hoe en wat de rolverdeling gaat zijn.<\/p>\n

Ik was eigenlijk ge\u00ebngageerd als monteur. Na de eerste draaidag kreeg ik de beelden, zoals altijd kijk ik daar dan naar en probeer ik er sc\u00e8nes van te maken. Meestal, als ik aan het werk ben terwijl de shoot nog bezig is, geef ik feedback aan de regisseur.<\/p>\n

Op een bepaald moment zaten Robin en Pablo non-stop in het ziekenhuis. Soms dagen of nachten aan een stuk. We deden dan \u2019s avonds of \u2019s morgens na hun shoot nog een call waar ik suggesties deed, maar al snel bleek dat dat niet werkbaar was.\u00a0Een vergadering is sowieso al vermoeiend, zoomen is nog een pak vermoeiender. Ik ben dan maar een scenario beginnen schrijven dat ik constant updatete, met sc\u00e8nes die we hadden en sc\u00e8nes die we nog moesten draaien.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

We hadden maar tien draaidagen van het ziekenhuis gekregen, we hadden volledige toegang maar ze wilden natuurlijk ook niet dat we daar continu waren. We wilden de normale werking van het ziekenhuis uiteraard ook niet teveel hinderen.<\/p>\n

Als je maar tien draaidagen hebt en je hebt toch de ambitie om een langere film te maken, dan moet je heel goed nadenken wat je juist gaat draaien. Als je gewoon in het wilde weg draait kom je er niet. Vandaar dus dat script. Ik kreeg dan sc\u00e8nes die zij gingen gaan draaien en zij kwamen dan vaak terug met dingen die veel beter bleken dan wat ik ooit geschreven had.<\/p>\n

Een scenario schrijven van een documentaire moet, want je moet weten wat je gaat doen, maar het is ook een beetje belachelijk. Het is de realiteit die je niet echt kan sturen, dat is iets heel contradictorisch. Maar dat scenario was wel een beetje de hoeksteen van hoe we erover konden communiceren met z\u2019n drie\u00ebn.<\/p>\n

Het is ook heel gek, de eerste keer dat we elkaar effectief ontmoet hebben is op de premi\u00e8re zelf. Pablo, Robin en ik hadden elkaar fysiek nog nooit gezien. Op de premi\u00e8re waren de producenten trouwens niet aanwezig, omdat die net allebei positief getest waren op Covid-19. Het kan niet meer een film zijn van deze tijd, doordat de regisseurs elkaar nog niet ontmoet hebben en de producenten ziek zijn op het moment dat de film in premi\u00e8re gaat.<\/p>\n

De premi\u00e8re was in oktober op Film Fest Gent, hoe was dat?<\/strong><\/p>\n

Leuk is een beetje een gek woord voor zo\u2019n film, maar het was goed. Er was geen overdondering van volk, wat ik ook wel begrijp. Als je nu een film moet kiezen, wil je misschien liever even uit het hele gebeuren zijn en niet ook nog eens een film te kijken die daar over gaat.<\/p>\n

Nu ben je wel slechte reclame aan het maken voor je product… Waarom moeten mensen w\u00e9l kijken?<\/strong><\/p>\n

Omdat er hele mooie momenten in zitten, het is geen miseriefilm. In het nieuws werd toen altijd gesproken over cijfers, maar niet over mensen. Wij hebben getracht, ik denk ook dat we daarin geslaagd zijn, om te tonen hoe zij hier dagdagelijks mee omgaan en hoeveel warmte ze in hun werk leggen.<\/p>\n

We waren op een gekke manier gerustgesteld dat als je in het ziekenhuis terechtkomt, je daar wel omringt wordt met de best mogelijke zorg en mensen die oprecht om je\u00a0geven. Het is een enorme crisis, de grootste uit hun carri\u00e8re, maar ze slaan zich er als groep door. Het is dus zeker niet \u00e9\u00e9n en al kommer en kwel, de film.<\/p>\n

In deze crisis is \u00e9\u00e9n van de grote uitdagingen: als je als patient in zo\u2019n ziekenhuis binnekomt, sta je er helemaal alleen voor. Je neemt aan de deur afscheid van je familie en ziet ze pas terug als je genezen bent. Als je het slechte lotje getrokken hebt zie je ze niet meer terug, tenzij de dag dat je doodgaat misschien.<\/p>\n

Zo\u2019n opname duurt vaak drie weken, die maak je dus als pati\u00ebnt helemaal alleen door. Wat het personeel dan doet, is hen omringen in gans dat proces. Ze zorgen er ook voor dat de mensen kunnen communiceren met hun familieleden via de Ipad bijvoorbeeld en dat kunnen ze eigenlijk alleen maar doen door zelf niet thuis te zijn. Ze worden dus een soort vervangende familie, maar dat wil wel zeggen dat ze hun eigen familie in de steek laten.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Een moeder die niet bij haar kinderen kan zijn is wel heftig om te zien…<\/strong><\/p>\n

Op een bepaald moment zie je dat ons hoofdpersonage een videocall doet met haar kinderen, het symptoom van deze tijd. Blijkt dat ze drie camera\u2019s heeft opgesteld in haar huis en drie keer per dag praat ze zo met hen. Ze ziet hen gedurende de ganse crisis bijna niet, \u2018s morgens is ze heel vroeg weg en ’s avonds heel laat thuis. Het kind van veertien zorgt voor de twee jongsten, dat is niet evident natuurlijk. Door die sc\u00e8nes zie je de mate van opoffering die zij voor hun pati\u00ebnten over hebben.<\/p>\n

In het begin waren zij ‘de helden’, maar dat vinden zij zelf niet.<\/strong><\/p>\n

Die mensen zijn niet aan die job begonnen om helden te worden. Wat zij willen doen is gewoon zo goed mogelijk zorgen voor hun pati\u00ebnten en de tools krijgen om hun beroep goed te kunnen uitoefenen. Ze zijn enorm gefrustreerd dat ze langs de ene kant enorm veel applaus krijgen, maar dat er langs de andere kant weinig \u00e9chte dingen aangereikt worden waarmee ze werkelijk iets kunnen.<\/p>\n

In het begin van de crisis was het voor de meesten hartverwarmend om zoveel steun te krijgen. Je zag dat er in het ziekenhuis enorm veel appreciatie was, er werden bloemen en chocolade geleverd. Je voelde ook dat gans de maatschappij echt begaan was met hen.<\/p>\n

Na die eerste golf is dat gaan liggen en zijn de mensen op reis vertrokken. We waren blij dat het voorbij was, terwijl we in ons achterhoofd wel wisten dat het niet zo was. Voor hen is dat heel hard, zij zagen wel dat het er weer zat aan te komen, dat het weer die richting uit ging. Vandaag wordt dat dan bewaarheid en staan ze er eigenlijk slechter voor dan in die eerste golf.<\/p>\n

Die eerste keer was er nog een groepsgevoel: ze gingen er allemaal samen tegenaan en hadden enorm veel steun aan elkaar, maar nu is een groot deel van hen overwerkt. Velen van hen zijn ziek, niet per se door corona maar burn-outs. Ze hebben geen energie meer, van het minste geringste word je ziek als je geen weerstand meer hebt.<\/p>\n

Het is wrang om te zien dat de film eindigt met een hoopvol en schoon gevoel, van mensen die samen iets doorstaan hebben. Maar alles wat je ziet in de film, moeten zij nu opnieuw doormaken.<\/p>\n

\"\"Dat vraagt eigenlijk om deel 2\u2026<\/strong><\/p>\n

Na de premi\u00e8re kwamen zij zelf met die vraag: \u201cWij zijn eigenlijk zo boos en hebben zoveel te zeggen, kom alstublieft terug filmen\u201d. We wilden dat doen voor hen, maar hebben geen toestemming gekregen.<\/p>\n

Hun gevoel is ge\u00ebvolueerd, wat ze toen voelden is niet wat ze nu voelen. Er is hen vanalles beloofd, zoals vakantie, maar de meesten zijn niet op vakantie geweest. Je moet maar eens een keer doormaken wat je daar doormaakt en dan zeggen ze: \u201cJe krijgt 100 euro bonus\u201d. Die hebben ze dan nog niet eens gekregen. Er is hen zoveel beloofd, daar word je boos van. In de eerste golf waren er al een aantal boos, nu is het een beetje collectief.<\/p>\n

Zijn zij ook niet boos op de mensen?<\/strong><\/p>\n

Ik kan natuurlijk moeilijk voor hen spreken, maar dat zijn ook allemaal mensen met families en vrienden. Wij kennen ook allemaal iemand die dokter of verpleegster is, zij zien bij hun vrienden ook dat die het heel moeilijk hebben om zich te houden aan de maatregelen.\u00a0Hun kijk is natuurlijk anders, omdat zij dag in dag uit die realiteit beleven. Maar ik denk wel dat ze evengoed begrip hebben voor mensen die zich niet aan elke maatregel gehouden hebben, omdat dat ook niet zo evident is. Het is veel gevraagd van de gemiddelde mens, beperk uw sociale contacten. Dat is de essentie van wie we zijn.<\/p>\n

Jij hebt erin gestaan, je kent hen en weet hoe hard het is, hoe ga jij om met Covid en de maatregelen?<\/strong><\/p>\n

Ik spendeer veel tijd in een afgesloten ruimte, een montagecel, van nature is dat al iets waar je jezelf isoleert. Ik merk dus dat het voor mij persoonlijk wel meevalt. Ik zie minder mensen en als ik ze zie, zie ik ze op een andere manier. Ik heb nog nooit zoveel kampvuurtjes gedaan buiten in de tuin, ik zit natuurlijk ook in de gepriviligeerde situatie dat ik een tuin heb.<\/p>\n

Je ziet ook een sc\u00e8ne in de film, met een gezin dat in het centrum van Brussel woont. Als je met vijf kinderen, en maar twee slaapkamers, de ganse dag moet binnenzitten… dat gaat gewoon niet. De maatregelen zijn dus voor de ene moeilijker na te leven dan voor de andere.<\/p>\n

Wat wil je vertellen met deze docu, wil je mensen mobiliseren om het beter te doen?<\/strong><\/p>\n

Wat voor mij een grote motivator was, is om te tonen dat dat beroep meer waardering verdient dan het krijgt. Niet eventjes nu, maar in de long run<\/em>. In Belgi\u00eb is het zo dat er sowieso te weinig verpleegsters per bed zijn, dus is het moeilijk om voldoende aandacht te geven aan elke pati\u00ebnt. Bij Covid is er nog meer zorg nodig per pati\u00ebnt en vallen er verpleegsters uit, dus zijn ze nog met minder.<\/p>\n

Het is gewoon heel moeilijk om goede zorg te geven in deze crisis, maar ook ervoor. Al twintig jaar lang is er bespaard op gezondheidszorg, ik denk dat het tijd wordt om na te denken hoe we het de volgende twintig jaar gaan aanpakken. Als het allemaal voorbij is, hoop ik dat er een blijvende appreciatie is voor ons zorgpersoneel en dat het niet blijft bij het applaus dat ze gekregen hebben.\u00a0<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Wat is nu concreet het plan met de film?<\/strong><\/p>\n

We willen toch proberen om de film zo snel mogelijk op tv te krijgen, zodanig dat hij snel een ruimer publiek heeft. Je merkt toch bij de mensen die hem nu zien dat ze bijna collectief zeggen: \u201cIedereen moet die film zien\u201d, en beter nu dan wanneer de crisis voorbij is natuurlijk.<\/p>\n

Dat was ook een beetje de insteek van waarom we er aan begonnen zijn om en waarom we hem heel snel proberen af te werken hebben, om hem naar een publiek te krijgen. We hadden er gerust nog enkel maanden aan verder kunnen werken, zoals je dat normaal met een film doet.<\/p>\n

Maar hij is nu eigenlijk al gedateerd\u2026<\/strong><\/p>\n

Ik ben daar niet mee akkoord, wat je nu ziet zijn dezelfde sc\u00e8nes. De intensive care ligt weer vol met mensen die de strijd alleen moeten aangaan en helaas dus ook vaak alleen sterven, zonder steun van hun familie. Dat zijn de sc\u00e8nes die daar elke dag gebeuren.<\/p>\n

Het enige wat gedateerd is, is het einde dat zegt: \u2018We hebben allemaal die crisis overleefd\u2019. Als je dat nu ziet, dan denk je: \u2018Oei, had ik mij misschien anders gedragen, dan waren ze misschien nog alijd hoopvol\u2019, en nu moeten ze weer doorspartelen wat je al een keer gezien hebt. Het is dus nog steeds relevant.<\/p>\n

Nu je dit gedaan hebt, zou je nog meer gaan regisseren?<\/strong><\/p>\n

Ik hoop van niet, dat zou willen zeggen dat er nog een keer een wereldramp moet gebeuren. Het heeft me nu een crisis gekost om mij in die regisseursstoel te krijgen, ik denk niet dat dat nog een keer nodig is. Ik heb enorm veel respect voor regisseurs en de energie dat ze in hun film steken, maar ik weet niet of dat per se iets is wat ik wil blijven doen. Het is zoveel, het is non-stop met alles bezig zijn.<\/p>\n

We zijn met drie monteurs in ons collectief De Montagewinkel<\/strong>\u00a0en vinden dit de schoonste job die er is. Ik heb nog maar weinig regisseurs horen zeggen: \u201cDit is de schoonste job ter wereld\u201d. Regie is vooral een strijd, terwijl montage een speeltuin is.<\/p>\n

Bekijk de film via\u00a0De Morgen,<\/a>\u00a0Humo,<\/a>\u00a0Amazon \/ Google play of iTunes.<\/a><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bekijk nu online de beklijvende documentaire\u00a0I’m not a hero\u00a0van Pablo Crutzen, Robin Smit en Stijn Deconinck. We hadden een gesprek met die laatste. I’m not a hero\u00a0speelt zich af in het Erasmus ziekenhuis in Brussel, waar wij de tweede week van de eerste lockdown het personeel zijn beginnen volgen, tot het einde van die eerste …<\/p>\n","protected":false},"author":350,"featured_media":236774,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[41,3],"tags":[5894,6127,6114,1236,1380,6125,5191,6113,6126,6112,4188,5084,6115,6116,6117],"class_list":["post-236436","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","","category-interviews-nl","category-varia-nl","tag-amazon-prime","tag-de-montagewinkel","tag-de-morgen","tag-documentaire","tag-film-fest-gent","tag-google-play","tag-humo","tag-i-am-not-a-hero","tag-itunes","tag-je-ne-suis-pas-un-hero","tag-newsletter-nl","tag-nieuwsbrief","tag-pablo-crutzen","tag-robin-smit","tag-stijn-deconinck"],"yoast_head":"\nBekijk I'm not a hero! - w-l-c<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"noindex, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"nl_NL\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Bekijk I'm not a hero! - w-l-c\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Bekijk nu online de beklijvende documentaire\u00a0I’m not a hero\u00a0van Pablo Crutzen, Robin Smit en Stijn Deconinck. We hadden een gesprek met die laatste. I’m not a hero\u00a0speelt zich af in het Erasmus ziekenhuis in Brussel, waar wij de tweede week van de eerste lockdown het personeel zijn beginnen volgen, tot het einde van die eerste …\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"w-l-c\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2021-04-25T08:50:14+00:00\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2021-04-25T19:44:57+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/w-l-c.be\/wp-content\/uploads\/2021\/04\/20-2490_gallery_1.jpg\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"1320\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"742\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/jpeg\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"Joke Sluydts\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Geschreven door\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"Joke Sluydts\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Geschatte leestijd\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"12 minuten\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/\",\"url\":\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/\",\"name\":\"Bekijk I'm not a hero! - w-l-c\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#website\"},\"datePublished\":\"2021-04-25T08:50:14+00:00\",\"dateModified\":\"2021-04-25T19:44:57+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#\/schema\/person\/fc6123ab588d884707be9a41ea83478d\"},\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/\"]}]},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Accueil\",\"item\":\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Bekijk I’m not a hero!\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#website\",\"url\":\"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/\",\"name\":\"w-l-c\",\"description\":\"Le cin\u00e9ma vu par les belges\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":\"required name=search_term_string\"}],\"inLanguage\":\"nl-NL\"},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#\/schema\/person\/fc6123ab588d884707be9a41ea83478d\",\"name\":\"Joke Sluydts\",\"url\":\"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/author\/joke\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Bekijk I'm not a hero! - w-l-c","robots":{"index":"noindex","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"og_locale":"nl_NL","og_type":"article","og_title":"Bekijk I'm not a hero! - w-l-c","og_description":"Bekijk nu online de beklijvende documentaire\u00a0I’m not a hero\u00a0van Pablo Crutzen, Robin Smit en Stijn Deconinck. We hadden een gesprek met die laatste. I’m not a hero\u00a0speelt zich af in het Erasmus ziekenhuis in Brussel, waar wij de tweede week van de eerste lockdown het personeel zijn beginnen volgen, tot het einde van die eerste …","og_url":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/","og_site_name":"w-l-c","article_published_time":"2021-04-25T08:50:14+00:00","article_modified_time":"2021-04-25T19:44:57+00:00","og_image":[{"width":1320,"height":742,"url":"https:\/\/w-l-c.be\/wp-content\/uploads\/2021\/04\/20-2490_gallery_1.jpg","type":"image\/jpeg"}],"author":"Joke Sluydts","twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Geschreven door":"Joke Sluydts","Geschatte leestijd":"12 minuten"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/","url":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/","name":"Bekijk I'm not a hero! - w-l-c","isPartOf":{"@id":"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#website"},"datePublished":"2021-04-25T08:50:14+00:00","dateModified":"2021-04-25T19:44:57+00:00","author":{"@id":"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#\/schema\/person\/fc6123ab588d884707be9a41ea83478d"},"breadcrumb":{"@id":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/#breadcrumb"},"inLanguage":"nl-NL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/"]}]},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/bekijk-im-not-a-hero\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Accueil","item":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Bekijk I’m not a hero!"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#website","url":"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/","name":"w-l-c","description":"Le cin\u00e9ma vu par les belges","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/?s={search_term_string}"},"query-input":"required name=search_term_string"}],"inLanguage":"nl-NL"},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/w-l-c.be\/fr\/#\/schema\/person\/fc6123ab588d884707be9a41ea83478d","name":"Joke Sluydts","url":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/author\/joke\/"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/236436","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/350"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=236436"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/236436\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/236774"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=236436"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=236436"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/w-l-c.be\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=236436"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}