Spencer Bogaert en zijn overpeinzingen bij de jaarwisseling (2019 – 2020)!

In 2014 debuteerde Spencer Bogaert (1997) als acteur in Labyrinthus van Douglas Boswell. Sindsdien gaat het hard voor deze beloftevolle jongeman. We zagen hem daarna ook nog aan het werk in Vincent van Christophe Van Rompaey, Alpha van Albert Hughes, Ma Mère Est Une Folle van Diane Kurys, Les Eblouis van Sarah Suco en Bastaard van Mathieu Mortelmans. In de serie De Twaalf van Wouter Bouvijn op Eén vertolkt hij momenteel het personage Davy. Tussendoor studeert Spencer Bogaert film aan het KASK te Gent. We zijn dan ook benieuwd wat de toekomst nog allemaal in petto heeft voor hem!

Wat was het meest onvergetelijke moment van 2019?
Dat Les Eblouis (The Dazzled), de Franse hartverscheurende debuutfilm van Sarah Suco waar ik aan meewerkte met tal van interessante mensen zoals Yves Angelo (DOP), ondertussen goed op weg is om de kaap van 200.000 bezoekers te overschrijden in Frankrijk.

Wat was volgens jou de beste Belgische film van het jaar?
ZOMBIES van Baloji. Bastaard, de debuutfilm van Mathieu Mortelmans die we ondertussen 2 (?!) jaar geleden draaiden, is dit najaar ook uitgekomen en ik was blij om te lezen dat ie in verschillende kranten en ook bij het publiek bijzonder positief onthaald is geweest.

Wie waren voor jou de figuren van het jaar op filmvlak?
Dan volg ik graag Mr. Didden en ga ik voor acteur Peter Gorissen die dit jaar tevens ook de hoofdrol speelde in mijn bachelor-film (KASK) After Laughter. Ik hoop dat Peter de kans krijgt om zijn genie in 2020 verder te kunnen kanaliseren.

Wie moeten we volgens jou in 2020 in de gaten houden?
Iedereen en niemand. Een goede film overstijgt diens maker. Je probeert dus dìe elementen samen te brengen die ervoor zorgen dat hun uitkomst meer wordt dan hun optelling. Dat vergt een zekere durf en risico. Wanneer je het gevoel hebt dat je in de gaten wordt gehouden, dreigt dat averechts te werken op die durf.

Wat zijn je filmplannen voor 2020?
Ik kijk uit naar het resultaat van Do Not Hesitate van Shariff Korver die ik in september en oktober draaide met de twee geweldige Nederlandse co-acteurs Joes Brauers en Tobias Kersloot en DOP Nadim Carlsen. Daarnaast wil ik volgend academie-jaar mijn master-film maken, over ping-pong oftewel ‘tafeltennis’. Er zijn een aantal technische ideeën daaromtrent die ik de komende maanden wil testen.

Is er een vraag die je aan iemand uit de Vlaamse filmwereld zou willen stellen? Zo ja, welke?
Ja. Ik weet niet tot wie ik me hiervoor moet richten, maar ik heb de afgelopen maanden verschillende keren met mensen gesproken over hoe men in Nederland de jonge filmmakers, nadat ze afstuderen, opvangt: ik hoorde over projecten waarbij 10 afgestudeerde filmmakers geselecteerd worden en zij elk een bescheiden bedrag krijgen waarmee ze een film van 50 minuten mogen maken. Er wordt dan een conceptueel vertrekpunt meegegeven zoals een locatie (bv. Een treinstation). Daarmee mogen de 10 dan elk volledig hun eigen ding doen. Wanneer ze klaar zijn, wordt er 10 weken lang wekelijks – als een serie – 1 aflevering uitgezonden op televisie. Waarom zou dat in België/Vlaanderen ook niet kunnen?

Wat is je nieuwjaarswens?
Verlichting in deze donkere dagen.