Karen Vanparys voelde zich aangesproken door het verhaal

Karen Van Paryss : Het feit dat het scenario me zo aansprak had ook te maken met het feit dat ik in mijn heel directe omgeving twee vrienden heb die allebei hun zoon verloren hebben. Bij één iemand was de zoon 32, in het andere geval was de zoon 25. Dus dat zijn… dat is hetzelfde gegeven.  Ik heb dat van heel dichtbij meegemaakt.  Dus het trof me al heel erg persoonlijk. Maar als ik het verhaal las, wat ik er zo schoon aan vond, was een mengeling van het emotionele en aan de andere kant : het in het heden staan van die vrouw.  Het willen verder gaan en nog kunnen lachen. En dat is ook zo in de realiteit : het leven gaat wel verder. En dat vind ik heel schoon : de zoektocht die ze zelf aflegt.  Op een bepaald moment beseft ze van : we gaan verder als koppel dan.  Er zijn genoeg koppels die door zoiets uit elkaar gaan. Dat is begrijpelijk denk ik. In dit geval is dat niet. Maar het scheelt niet veel. Dat is heel schoon. Er is een spanningsboog… Maar dit is geen verhaal met een ontknoping die onwaarschijnlijk is of weet ik wat. Dat is absoluut niet. Het is vooral heel mooi en heel menselijk, denk ik.  Ik wil bewust niet zeggen : het kleine verhaal. Nee, want het gaat over ouders en het verliezen van een kind. En dat is één van de meest belangrijke verhalen in de wereld.