w-l-c Le cinéma vu par les belges
De vierde editie van ’Les Magritte du Cinéma’ was anders dan de vorige drie, omdat die vorige iedere keer gedomineerd werden door één bepaalde film : ‘Mr Nobody’ van Jaco Van Dormael, ‘Les Géants’ van Bouli Lanners en ’Rundskop’ van onze Michael Roskam en dan vorig jaar ‘A Perdre la Raison’ van Joachim Lafosse. Nee, deze keer was het een open strijd. En het is een animatiefilm geworden, ’Ernest et Célestine’, die zich tot grote winnaar mag kronen.
Toch werd op voorhand aangenomen dat ‘Tango Libre’ de grote favoriet zou zijn. De vierde film van Fred Fonteyne was tien keer genomineerd. En ook ’Au Nom du Fils’ was een favoriet, met zeven nominaties en daar bovenop een recente bekroning met een Europese Méliès d’or. Maar de films kwamen er als verliezers uit. Ze moesten het afleggen tegen de beer en een muis, die natuurlijk in grote vorm verkeren, want ze zijn zich aan het opmaken voor de Oscars, waar ’Ernest en Célestine’ genomineerd is in de categorie ’Beste Animatiefilm’.
DE CEREMONIE
De feestelijkheden begonnen traditioneel met de afdaling van de blauwe trappen. Veel acteurs, technici, regisseurs langs het tapijt, met de appel van Magritte in de hand. Om uitdrukking te geven en bij wijze van protest tegen de plannen van de Franstalige regering om hun statuut te veranderen. Een protest zonder agressie. Wel de verklaring waar de afdaling van minister Fadila Laanan zo lang duurde.
Ook al bleef alles heel hartelijk. Hetzelfde voor de trappentocht van eerste minister Elio Di Rupo. Voor een afgeladen volle zaal drongen Luc Jabon (van de auteursrechtenvereniging SACD) en producent Patrick Quinet er nog eens op aan om de problemen rond het artiestenstatuut zo snel mogelijk te regelen, maar ook de kwestie rond de auteursrechten en… de taxshelter. Overdonderend applaus was hun deel. En toen kwam Fabrizio Rongione een nummertje opvoeren als bokser. Maar het was aan de ontroerde voorzitster van de feestelijkheden van dit jaar, Emilie Dequenne, om het publiek te beroeren.
DE LAUREATEN
François Vincentelli mocht de eerste Magritte weggeven, die van de beste vrouwelijke debutante, le meilleur espoir féminin, aan een Pauline Burlet die heel verrast leek en door het dolle heen was. De zeventienjarige jongedame uit Mons straalde in ieder geval geluk uit. Dat de prijs terecht was, kan iedereen die haar aan het werk zag in ’Le Passé’ alleen maar bevestigen.
Anne-Pascale Clairembourg, vorig jaar zelf nog bekroond voor haar vertolking in ‘Mobile Home’, mocht vervolgens de prijs voor de beste mannelijke debutant, le meilleur espoir masculin, overhandigen aan Achille Ridolfi voor zijn vijfsterrenvertolking in ‘Au nom du fils’. De acteur pakte uit met een korte ontroerende speech. Het was ook de eerste prijswinnaar van de Magritte’s die op scène Cinevox bedankte voor de steun. Onze Franstalige redacteur, Philippe Pierquin, kreeg haast de tranen in de ogen.
Le Magritte du meilleur scénario ging naar Anne Paulicevich en Philippe Blasband voor ’Tango Libre’.
Edouard Vermeulen mocht vervolgens samen met de verrukkelijke Bérangère Mc Neese de prijzen voor het beste decor en voor het beste kostuumontwerp uitreiken. Beste decor was voor Véronique Sacrez voor ‘Tango Libre’, terwijl Catherine Marchand de Magritte mocht meenemen voor de manier waarop ze de acteurs uit ‘Vijay and I’ in de kleren had gestoken.
Klein intermezzo dan voor de uitreiking van de ere-Magritte die dit jaar werd uitgereikt aan Emir Kusturica. De tweevoudige winnaar van de Palme d’Or kreeg een staande ovatie en bedankte in het Frans ons land voor de steun die hij hier altijd kreeg en bracht hommage aan Eliane Du Bois, de directrice van Cineart die vorig jaar overleed.
De Magritte voor de beste regisseur werd uitgereikt door Virginie Efira, en ging naar een duo : Vincent Patar en Stéphane Aubier. De twee Belgische animatiegrootheden maken een deel uit van een trio waarvan de derde, de Fransman Benjamin Renner het project ‘Ernest et Célestine’ uit de grond stampte en zich daarvoor baseerde op het werk van Gabrielle Vincent. Verrast en gelukkig konden de twee auteurs achter ’Panique au Village’ beginnen hopen op de Magritte voor de Beste Film.
De trofee voor de beste actrice in een bijrol, werd overhandigd door Benoit Mariage en Léa Drucker, en was voor Catherine Salée, mama van Adèle in ’La Vie d’Adèle’. Zij profiteerde van haar moment in de spots om mee te delen dat zij gedwongen zou geweest zijn om als actrice ermee op te houden, ware het niet geweest van het artiestenstatuut. En dus zou er ook van een Magritte geen sprake zijn geweest.
De prijs voor de beste kortfilm was geen verrassing. Die was voor ’Welkom’ van Pablo Munoz Gomez. Met de Vlaamse acteurs Wim Willaert en Daniel Vidovsky. Geen verrassing omdat de film al stapels prijzen verzamelde. Een hilarische, kleine parel. Tom Coumans reikte vervolgens de prijs voor de beste documentaire uit aan Benjamin d’Aoust voor ‘La Nuit qu’on suppose’. Lio betrad daarna zingend het podium als introductie voor de trofee die ze even later uitreikte aan Laurent Capelluto als beste acteur in een bijrol voor zijn rol in ’Le Temps de l’Aventure’.
De Magritte voor het beste camerawerk was voor Hichame Allaouié voor zijn schitterend werk op ’Les Chevaux de Dieu’ . En er was ook een prijs voor Marie-Hélène Dozot, monteuse van de frères Dardenne, die de Magritte voor de beste montage verdiende met haar werk voor ‘Kinshasa Kids’. De beste klank was het werk van vier mannen : Emmanuel de Boissieu, Frédéric Demolder, Franco Piscopo en Luc Thomas. Zij werden bekroond voor de klank die bij ’Ernest en Célestine’ hoorde.
VLAAMSE WINNAARS
De Magritte voor de beste muziek was voor een Vlaming : Piet Goddaer van Ozark Henry kreeg de prijs voor de muziek van ’Le Monde nous appartient’ van Stephan Streker. Piet zelf kon er niet bij zijn, zat om professionele reden in Londen, en het was regisseur Stephan Streker die de prijs in naam van Piet ophaalde. Een tevreden Streker. Wat ons betreft, had zijn film nog wat meer prijzen mogen krijgen. Maar goed, Streker leek een tevreden man.
Patrick Ridremont, zelf titularis van de Magritte voor de beste debuutfilm, mocht daarna de prijs voor de beste debuutfilm uitreiken aan ‘ Une Chanson pour ma mère’ van Joel Franka, een komedie met de Nederlands-Franse zanger Dave en ook met onze Sam Louwyck. Daarna werd ook nog eventjes ’La Vie d’Adèle’ in de bloemetjes als beste internationale coproductie, maar daarna was het weer aan de Vlamingen. Matteo Simoni, de vedette van ’Marina’, een film die ook best wat succes heeft aan de andere kant van de taalgrens, had de taak om de trofee voor de beste Vlaamse film in coproductie te overhandigen aan ’Kid’ van Fien Troch, een film die werd gecoproduceerd door Versus.
Naast Kid waren ook ‘Brasserie Romantiek’ en ‘Het vijfde seizoen’ genomineerd in de categorie Beste Vlaamse Coproductie. ‘Kid’ is een productie van Antonino Lombardo van Prime Time, gecoproduceerd door Versus Production.
GEEN BENOIT POELVOORDE
Marianne Basler was wellicht gekomen om de prijs voor de beste acteur persoonlijk te overhandigen aan Benoit Poelvoorde, maar die bleef mysterieus afwezig. Ook al was hij de voorbije dagen niet uit het nieuws weg te slaan met de lancering van ’Les Rayures du Zèbre’. Al paste hij ook daar eerder al de grote verdwijntruc toe, toen hij bij de première in cinepointcom in Charleroi zeven van de zalen in allerijl begroette en de laatste twee zalen voor gezien hield, al zaten ook die afgeladen vol genodigden.
Hij won eindelijk die Magritte waar hij al zo lang recht op had en dan stuurt hij zijn kat. Raar mannetje. Het was Fabienne Godet, de regisseuse van ‘Une Place sur la terre’, de film waarvoor hij won, die zijn prijs kwam afhalen.
Gelukkige was de dame die de Magritte voor de beste actrice won wel op post. Die prijs was voor Pauline Etienne voor haar rol in ’La Religieuse’. In 2011 won Etienne al een Magritte, toen die voor beste vrouwelijke debutante, ofte meilleur espoir.
Het was aan voorzitster Emilie Dequenne om de mooiste prijs van de avond uit te reiken, die voor Beste Film. En die ging naar ’Ernest et Célestine’. En zo werd het meteen drie op drie voor de film die nu met een gerust hart richting Hollywood kan vertrekken voor de Oscars.
