Chantal Akerman is niet meer

Terwijl Flagey een retrospectieve van haar werk programmeert en morgen haar nieuwste, ‘No Home Movie’ toont, een film die eerder in première ging op het Filmfestival van Locarno, verneemt de wereld met consternatie het overlijden van de grote Belgische filmmaakster Chantal Akerman. Op het Festival van Namen wordt momenteel de  documentaire ‘I Don’t Belong Anywhere’ voorgesteld, de film van Marianne Lambert, die volledig gewijd is aan Akerman.

65 jaar geleden werd Akerman geboren in Brussel in een Joodse familie. Haar grootouders stierven in Auschwitz, haar moeder overleefde de deportatie.  In haar laatste film, ‘No Home Movie’, wijdt ze een portret aan haar moeder die vorig jaar overleed.  Akerman maakte een eerste kortfilm op 18-jarige leeftijd nadat ze beslist had om films te gaan maken na het zien van ‘Pierrot le Fou’ van Jean-Luc Godard.

Na haar studies aan het INSAS legde ze zich toe op langspeelfilms, die vaak werden toegejuicht door de critici en beloond op tal van festivals over de hele wereld. Alleen het grote publiek volgde niet.

Ze had eigenlijk maar één film nodig om definitief een cultstatus te verwerven : ‘Jeanne Dielman, 23, quai du commerce, 1080 Bruxelles’ was een film uit 1975 die haar tal van etiketten opleverde waarvan ze zich stuk voor stuk ontdeed : feministe, avant-gardiste waren maar enkele van de stempels die ze kreeg opgeplakt. Maar met het verhaal dat het inzoomde op het leven van een gewone huisvrouw die zich prostitueerde om zichzelf en haar zoon een leven te schenken, ontwikkelde ze vooral een heel gedurfde en eigen stijl die door tal van filmmakers over de hele wereld werd bewonderd.  En ze zou cerebrale films blijven maken die als meesterwerken stonden geboekstaafd :   ‘Je, tu, il, elle’ (1974), , ‘Golden Eighties’ (1986) en ‘La captive’ (2000) zijn er maar enkele van. Haar meest commerciële film was de romantische komedie ‘A Couch in New York’ (1996)met Juliette Binoche en William Hurt.

Aan van de trailer van de documentaire ‘I don’t belong anywhere: le cinéma de Chantal Akerman’  horen we haar nog zeggen dat al haar films eigenlijk gebaseerd waren op haar moeder, en dat ze zich sinds haar dood afvraagt of ze nog films zal kunnen maken.  Het lot heeft zich weer van zijn meest ironische kant getoond.

Meer info over de special in Cinematek : Klik hier