L.A./Parijs – Parijs/L.A. ?

Twee dagen vóór de uitreiking van de Oscars in Hollywood, dingt The Broken Circle Breakdown – of Alabama Monroe, zoals de prent in Frankrijk heet – mee naar een César voor beste buitenlandse film. Spannend!

Beide filmprijzen worden meestal in dezelfde periode toegekend, al zien de lijstjes met genomineerden er doorgaans vrij verschillend uit. Sommige titelkandidaten moeten zich echter van het ene naar het andere continent haasten in de hoop een prestigieuze dubbelslag binnen te halen.
Dit jaar zijn dat er vier. Slechts vier. En eentje daarvan…

 

Hoewel Franse filmliefhebbers veel verwachtten van La Vie d’Adèle, haalde geen enkele Franse prent de Amerikaanse shortlist. Op het filmfeest in Parijs staan anderzijds wél twee Amerikaanse langspeelfilms in de kijker die ook op die bijzondere avond in Californië aan bod zullen komen: Gravity van Alfonso Cuarón (een favorietje voor de Oscars) en Blue Jasmine van Woody Allen (Cate Blachett wordt genoemd voor de titel van beste actrice).

 

In de categorie ‘beste buitenlandse film’ (of ‘beste film in een vreemde taal’) werden op beide ceremonies ook twee Europese films opgenomen: La Grande Bellezza en… The Broken Circle Breakdown.

 

 

Zou één van beide twee keer in de prijzen kunnen vallen? Of worden ze door hun Amerikaanse concurrenten gevloerd?

 

 

In Parijs wordt trouwens nog een derde Amerikaans pareltje verwacht. Django Unchained van Quentin Tarantino scoorde vorig jaar al op de Oscars, maar werd pas later Europees in roulatie gebracht en ambieert nu nog een César.

 

Dat vijftal favorieten mag alleszins enig weerwerk verwachten van het bevreemdende wit-zwart sprookje Blancanieves van de Spaanse Pablo Berger. Een onverwachte outsider onder de nominaties: het verbazende en meeslepende Dead Man Talking van Patrick Ridremont.

 

 

Met uitzondering van 2012 – toen het onvermijdelijke A Separation van Asghar Farhadi (ook bekroond tijdens de Oscars en de Baftas) in de prijzen viel – gingen de Césars voor beste buitenlandse film de afgelopen jaren steeds naar Amerikaanse regisseurs: Clint Eastwood met Gran Torino in 2010, David Fincher met The Social Network in 2011 en Ben Affleck met Argo vorig jaar.

Dat lijkt trouwens stilaan een traditie te worden. In het eerste decennium van de 21^ste eeuw verzilverden Million Dollar Baby, Little Miss Sunshine, Mulholland Drive, Bowling for Columbine, Mystic River en Lost in Translation zes van de tien nominaties in die categorie.

 

 

Bij de Césars voor beste buitenlandse film is een favorietenrol weggelegd voor Gravity. Al mogen we de kansen van Django Unchained zeker niet onderschatten. Quentin Tarantino is bij onze zuiderburen immers een levende legende, veel méér nog dan in de Verenigde Staten.
In Frankrijk gingen intussen al meer dan 200.000 mensen kijken naar Alabama Monroe. De film heeft dan ook alle kwaliteiten van een Amerikaanse kaskraker: hevige en rauwe emoties, muziek, bezwete lijven, seks, tranen én uitmuntende vertolkingen.

 

We zouden dan ook nog wel eens aangenaam verrast kunnen worden…