Tokyo Anyway: geluk zoeken op je dertigste

Vorig jaar rond deze tijd te zien op het Festival International du Film Francophone [FIFF] in Namur. Op 1 oktober première in de Bozar, in aanwezigheid van de cast.

‘Tokyo Anyway’ volgt 4 dertigers gedurende 3 dagen in Brussel. Op één dag verandert het leven van elk van hen. Felix is een model dat de kans krijgt om in Tokyo een carrière uit te bouwen. Camille, zijn vriendin, heeft echter andere dromen. Zij is zwanger van Felix en wil aan een gezin werken. Armel is barman en leeft zeer eenvoudig, op het marginale af. Maar zijn vader, die hij al acht jaar lang niet heeft gesproken, sterft en laat hem een hoop geld na. En dan is er nog Faustine. Zij werkt voor het Europees Parlement, lijkt meer “geslaagd” in het leven, maar raakt gedesillusioneerd door de invloed van lobbyisten. De gelukkige dertigers zijn op één dag de onbezorgdheid voorbij.

De avond dat Camille haar dertigste verjaardag viert, ontstaat er een discussie. De vrienden nemen elkaars leven op de korrel, met veel humor, zij het wel cynisch. Dit toont wederom de eenzaamheid die tussen de vrienden hangt. Zoals de stad, Brussel in dit geval, waar veel mensen samenwonen en toch heel alleen kunnen zijn. Ieder zijn eigen leven, zijn eigen weg. En kies je dan op je dertigste voor het patroon dat in de samenleving het meest gevolgd wordt, of voor een vrijheid die je zelf nog moet invullen? Start je een gezin, of vertrek je bijvoorbeeld op reis? Regisseur Camille Meynard, zelf bijna 30, wil geen voorkeur geven aan het één of het ander. Het geluk zoeken is het belangrijkste en dat is voor iedereen anders. Maar wat vaststaat voor hem is dat je op je dertigste een selectie maakt van de dromen die je op je twintigste had.

Voor zijn eerste langspeelfilm schreef Camille Meynard samen met Samuel Malhoure een scenario dat enkel bestaat uit situaties, maar geen dialogen bevat. De film is dus voor een groot deel ontstaan vanuit de improvisatie van de acteurs. Ze moesten zelf hun teksten verzinnen. Die acteurs zijn Benjamin Ramon, Violette Pallaro, Antoj0, Emilie Marechal en Sophie Maillard. Zij speelden veelal apart, en Meynard liet hen in het ongewisse over de voorgeschiedenis van de andere personnages. Daardoor is de discussie tijdens de verjaardagscène zo spontaan geworden, aldus Meynard. Improvisatie zal aanwezig blijven in zijn volgende films, al zou hij meer budget willen verzamen om het scenario nog beter uit te werken. Over zijn volgende project wil hij alleen kwijt dat het een soort ‘Alice in Wonderland’ in Brussel zou kunnen worden.

Ook heerlijke muziek van de Brusselse band R.I.P. Bonaparte (Corentin Geisen en Loup Mormont), die eerder al componeerde voor films. Een mooie mix tussen electro, indie rock en synthpop, verplicht hier te beluisteren.

Kortom, een jaar na het FIFF hebben de makers de distributie van ‘Tokyo Anyway’ afgerond en kan u het resultaat in de Bozar, in Cinéma Aventure of elders gaan bewonderen. (tekst Emma De Vleeschauwer)