Tom Lanoye over de wreedheid van het lot dat zijn moeder trof

”Afasie, ik kende dat niet,  dat is een beroerte hebben en in je spraakcentrum geraakt worden, en dan de mogelijkheid verliezen om te spreken, maar ook om taal te verstaan, dat is heel wreed. Maar voor een schrijver is het een dubbele schok.   Omdat ik altijd zo overtuigd was van : je kunt reizen, je kunt ergens anders gaan wonen, je vaderland kan je verlaten, maar je moedertaal, daar ben je zo honderd procent van overtuigd, neen, die  die moedertaal zien aftakelen in een zo expressieve vrouw die zo graag taal gebruikte, ik vond dat heel aangrijpend. Ik ben er nog altijd niet van hersteld.  Mijn vader wou het boek zo graag wou lezen, maar ik kon het verhaal pas helemaal vertellen op het moment dat het afgerond was, na zijn overlijden.”