Vanavond ‘Galloping Mind’ op tv. Met Natali Broods. Een gesprek.

juli 1, 2017 Interviews

Natali Broods spreekt Hongaars. Wist je dat? Dat is slechts één van de redenen waarom Wim Vandekeybus aan haar dacht voor de vrouwelijke hoofdrol in zijn langspeelfilmdebuut ‘Galloping Mind’. En werken met de choreograaf omschrijft ze liefdevol en enigszins diplomatisch als ‘anders’. Zijn film is ook anders. Bij momenten adembenemend mooi. Er zit ergens een meesterwerk in verscholen. Het is in ieder geval een boeiend kijkstuk. En daar heeft Natali zeker een mooi aandeel in. Ze was zelf nog niet lang moeder van een tweeling toen ze naar Hongarije en Roemenië moest om daar deze film te doen over een tweeling die bij de geboorte gesplitst werd. Confronterend, op alle vlakken, zou ze snel ondervinden. Maar de hoge-hartslagfilm die eruit kwam, werd tegelijk ook een zeldzame trip waar je als kijker vlot in meegaat. En of het nu klopt of niet ‘aan het einde hield ik een brok gevoel over, en dat heb ik nog niet vaak met een film gehad,’ aldus nog Broods toen we na de film met haar spraken. Een gesprek dat we in 7 quotes hebben verknipt. Om te consumeren voor of na het zien van de film.

In het kort

Natali geeft een korte samenvatting van de film

Werken met Wim is ‘anders’

Over werken met Wim. Ze kende hem al iets langer, maar ze stond tijdens de opnamen toch nog versteld van zijn tomeloze energie, zo vertelt ze.

‘Galloping Mind’ is een hoge-hartslag-film

Over de hoge hartslag van de film en de gelijkenissen die de prent voor haar heeft met ‘Anyway The Wind Blows’, de eerste van Tom Barman waarin ze ook te zien was.

Hongaars en andere toevalligheden

Over haar band met Hongarije, over haar eigen tweeling en die van Bart Van Langendonck en andere toevalligheden

De taal van Vandekeybus

Over hoe Wim Vandekeybus naar de klank van de taal luistert, meer dan naar de woorden

Een trip waar je in meegaat

Over hoe de film realistisch is en ook niet. Er komen paarden uit de zee. Maar er wordt niet raar gedaan over dingen die zogezegd niet zouden kunnen kloppen. Het is ook geen stad waar gefilmd wordt. Je zit boven de realiteit. Je zit gewoon in een trip.

Muziek van Marc Ribot en Mauro Pawlowski

De muziek is ook fantastisch. Dat vindt Natali ook. En toen zij de film zag, hield ze aan het einde ‘een brok gevoel’ over, en ‘dat heb ik nog niet vaak met een film gehad.’